บทกวีของมีค่าของชาวนาไทย

ผู้แต่ง : ก. วันทะมาศ

เรามีของมีค่า              ข้าวให้ว่า "ทองคำขาว"

ทั้งพืชผักของเรา          ให้เขาเป็น "ทองคำเขียว"

เป็นสิ่งมีชีวิต               ช่วยสักนิดช่วยแลเหลียว

ไม่ใช่เราคนเดียว           แต่มันเกี่ยวคนทั้งโลก

 

 

เราผลิตอาหาร             เราต้องการความมีโชค

เราไม่อยากเศร้าโศก      คนทั้งโลกช่วยเราได้

ขอราคาพืชผัก             ข้าวหอมรักษาไว้

เก็บเกี่ยวขายได้กำไร     ผู้คนให้ราคาดี

 

 

มีสายชลประทาน         ช่วยไหลผ่านแผ่นดินนี้

ช่วยให้เราเพาะปลูกดี     พืชผักนี้ได้งอกงาม

เราทำนาคนอื่น            เรากล้ำกลืนฝืนตาม

เห็นใจเถอดอยากถาม    ตามประสาชาวนาไทย

 

 

เห็นฉันโง่นักหรือ          มือฉันถือเคียวใหญ่

เกี่ยวขายได้อะไร          กำไรฉันไม่ให้มี

ฉันอยากมีที่นา            แต่ว่าฉันยังเป็นหนี้

เงินเดือนก็ไม่มี            ข้าวนานี้ข้าวคนจน

 

 

ท่านอยากกินข้าวถูกๆ     ให้ลูกๆปิดถนน

อ้างช่วยเหลือประชาชน  อ้างคนจน อ้างชาวนา

หาข้ออ้างไม่ว่างเว้น       ฉันเป็นคนไร้การศึกษา

ขอสิทธิ์ฉันได้ลืมตา        ให้ข้าวปลาราคาดี

 

 

มีอาหารเลี้ยงคน           เราอดทนทำเต็มที่

เพื่อเลี้ยงคนดีๆ             ให้พวกท่านได้มีกิน

เราไม่อยากเป็นหนี้        สิ้นชีวีสิ้นที่ดิน

หมดไปกับหนี้สิน          ต่ำติดดินเหมือนชาวนา

 

 

ของมีค่าขอเรา             เขาไม่เห็นมันมีค่า

ทองคำขาวเล่ามา         พร้อมน้ำตาชาวนาไทย

ทองคำเขียวเกี่ยวเก็บ     ก็แสนจะเจ็บปวดใจ

มะนาวมะเขือไพร่           ของไร้ราคาเอย....

 

 

 

จากความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจคนไทยด้วยกัน ผมเป็นลูกชาวนามาแต่กำเนิด เกิดมาพ่อแม่ก็มีอาชีพทำนา และรับจ้างทั่วไปมีรับจ้างปลูกอ้อย มันสำปะหลัง และทำการเกษตรเก็บเกี่ยวผลผลิตทางการเกษตรหลากหลายชนิด ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ผมรู้ว่าพ่อแม่ลำบากยากเข็ญ ต่อสู้กันมายากขนาดไหน กว่าจะเลี้ยงดูผมจนเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ส่งเสียให้ผมมีการศึกษา ด้วยอาชีพหลักที่พวกท่านทำมาก็คือ ทำนาแต่ผมเห็นคนไทยในปัจจุบัน มีความขัดแย้งกัน แก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกัน อีกทั้งยังดูถูกดูหมิ่นเหยียดหยามคนรากหญ้าผมเข้าใจว่าอาชีพของชาวนามันต้อยต่ำ มันไม่มีค่า ไม่มีราคามากพอ แต่ผมก็ไม่ขออะไร        

นอกจากจะขอให้พวกท่านคนไทยหยุดทะเลาะเบาะแว้งกัน หันหน้ามาคุยกันได้แล้ว เคารพความคิดเห็นซึ่งกันและกันหาทางออก หาทางแก้ไขปัญหาร่วมกัน ท่านลืมไปแล้วหรือว่าพวกเราคนไทยด้วยกันเอง ทำไมถึงคุยกันไม่ได้เรารู้สึกเจ็บปวด เรารู้สึกเสียใจ ที่เห็นผู้มีปัญญา ซึ่งจะเป็นอนาคตของประเทศชาติมาแก่งแย่งชิงดีกัน เราอยากได้ทางออก เราอยากได้ทางเดินของเรา เราอยากเคียงคู่ไปกับประเทศชาติ อยากเจริญไปพร้อมกับพวกท่าน ท่านผู้มีปัญญา ท่านผู้เป็นคนดี ท่านผู้มีจิตอาสา ท่านผู้เสียสละ ท่านได้โปรดคุยกันดีๆเถอด ฝากสายลมช่วยพัดพาคำพูดคำจาของข้านี้ไปสู่จิตไต้สำนึกคนไทยที่จิตใจงดงามดีแท้ ที่กำลังปิดถนน ปิดล้อมสถานที่ต่างๆ ปิดบ้าน ปิดเมือง ปิดการเจรจากัน ให้พวกท่านได้ยินเสียงจากลูกชาวนาตัวเล็กๆคนหนึ่งด้วยเถอด สาธุ...

 

 

เราคนไทยคุยกันได้ ตกลงกันได้นะครับ


 

edit @ 15 Feb 2014 23:20:33 by ก. วันทะมาศ

Comment

Comment:

Tweet

Tags